News

– Aynur pochyla się lekko do przodu, a oczy błyszczą jej coraz bardziej. – Kto okazał się zabójcą?

Sinan patrzy na nią uważnie, każde jej drgnięcie, każdy gest jest dla niego jak materiał dowodowy.

– Jeden z mieszkańców wioski, młody mleczarz, dobry chłopak. Ten zamordowany był jego klientem. Kiedy mój kolega pokazał mu guzik… chłopak się rozpłakał. Przyznał się do wszystkiego.

Aynur otwiera szerzej oczy.

– Dlaczego to zrobił?

Sinan kontynuuje, wciąż nie spuszczając jej z oczu:

– Rok wcześniej zmarł jego ojciec. Pewnego dnia ten mężczyzna, kupując mleko, zasugerował coś nieprzyzwoitego o jego matce. Chłopak poprosił, by mówił z szacunkiem. Został wyśmiany. Uderzyły w niego słowa, których nie mógł znieść. Wtedy wpadł w szał i… zabił. Ktoś, kto nigdy nie podniósłby ręki na drugiego człowieka, stał się mordercą w jednej chwili. To historia, która zapada w pamięć.

– Biedny chłopak – mówi Adalet z westchnieniem. – Jedna chwila i całe życie stracone.

Aynur kiwa głową.

– To bolesne… ale czasem ludzie popełniają błędy. Nawet ci, po których najmniej byśmy się tego spodziewali. Jeśli kochał swoją matkę, jeśli poczuł się dotknięty… to mogło go zaślepić. To straszne, panie Sinanie. Stracił wszystko przez jedną chwilę gniewu.

Sinan mruży oczy, wsłuchując się w każde jej słowo.

– Masz rację – mówi wolno. – Wszyscy mogą popełniać błędy. Nawet tacy, których uważamy za niewinnych. Nawet ci, którzy wydają się niezdolni do przemocy.

Aynur i Sinan spacerują spokojnie parkową alejką, aż w końcu zatrzymują się na wolnej ławce. Wokół szumią liście, a powiew wiatru niesie ze sobą zapach mokrej trawy. Atmosfera jest spokojna… ale tylko na pozór.

– Tym razem naprawdę nie ma się czego bać – mówi z uśmiechem Aynur, poprawiając kosmyk włosów. – Pacjent, którym mam się opiekować, to starszy człowiek. Mam doświadczenie, dam sobie radę.

Sinan skinął głową, ale jego myśli są daleko stąd.

Co jeśli okłamujesz mnie od pierwszego dnia? Co jeśli te twoje łzy, strach, cała niewinność… to tylko maska?

Co jeśli naprawdę zabiłaś Ezgi?

Czuje, jak napina mu się szczęka. Przez chwilę nie potrafi wydobyć głosu.

– Panie Sinanie? – Aynur szturcha go lekko łokciem. – Znowu odpłynąłeś. Nadal myślisz o tej sprawie?

– Nie. – Prostuje się gwałtownie. – Po prostu zamilkłem na chwilę. Chodźmy jeszcze kawałek. Potem cię odprowadzę. Twoja rozmowa kwalifikacyjna jest za niedługo. Nie możesz się spóźnić.

Wstają i kierują się wzdłuż alejki. Sinan idzie obok, ale co chwilę zerka na nią kątem oka.

Chciałbym zobaczyć choć jeden ślad, jedną wskazówkę… Coś, co utwierdzi mnie, że jesteś niewinna.

A jeśli nie znajdę?

Ciszę przerywa nagle Aynur:

– Ach, prawie zapomniałam! – mówi, klepiąc się po czole. – Wczoraj w naszym mieszkaniu robili oprysk na insekty. Siostra Adalet mówiła, że zapach nie był mocny, ale na wszelki wypadek kupię odświeżacz powietrza.

Sinan natychmiast przystaje, jakby ktoś pociągnął go za niewidzialną linkę.

– Oprysk? – pyta ostrożnie. – Całe mieszkanie? Twój pokój też?

– Oczywiście. – Aynur kiwa głową. – Każdy zakątek. Siostra Adalet musiała wyjść na czas oprysku, więc pan zrobił wszystko sam.

Sinan czuje, jak w jego głowie zapalają się wszystkie czerwone lampki.

Może… może to on. Ten „pracownik”, który niby robił oprysk. Ktoś, kto miał dostęp do mieszkania. Ktoś, kto wiedział, że Aynur jest główną podejrzaną. Ktoś na tyle bezczelny i pewny siebie, by podłożyć narzędzie zbrodni pod jej komodę.

Ten sam, kto usunął nagrania z kamer.

Serce Sinana zaczyna bić szybciej.

Spacerując obok Sinana parkową alejką, Aynur odbiera telefon od Adalet. Przykłada aparat do ucha i natychmiast słyszy podekscytowany, lecz ściszony głos kobiety, która jest dla niej jak matka.

– Nana i Poyraz przyszli naprawić szafki – oznajmia Adalet. – Aynur, powiedziałaś mi, że ich małżeństwo jest tylko formalne, ale… oni naprawdę się kochają. Słychać to w ich głosie. Widać w ich oczach. Nie oszukasz mnie.

– Nie, siostro, skąd ci to przyszło do głowy? – próbuje zaprzeczyć Aynur, ale jej głos nie jest tak pewny, jakby chciała.

– Córko, nie jestem naiwna. Oni się kochają, tylko udają, że nie.

Aynur wzdycha, patrząc przed siebie.

– Dobrze, masz rację. Kochają się – przyznaje w końcu cicho. – Ale żadne z nich nie potrafi zrobić pierwszego kroku. Proszę, nie mów Nanie, że ci to powiedziałam.

– Wiedziałam! – Adalet aż piszczy z radości. – Daj Boże, oby otworzyli przed sobą swoje serca. Pasują do siebie idealnie. Dobrze, już cię nie zatrzymuję. Zadzwoń, jak już będziesz po rozmowie.

Aynur rozłącza się i rusza dalej obok Sinana. Nagle z przeciwnej strony alejki wprost na nich pędzi samochód.

Na środku ścieżki, niczego nieświadomy, wygrzewa się bury kot.

Aynur nie zastanawia się nawet sekundy.

– Nie! – krzyczy, rzucając się do przodu. Chwyta kota w ramiona i w ostatnim momencie uskakuje na bok. Auto mija ją z impetem, aż wiatr szarpie jej włosy.

Sinan blednie.

– Co ty wyprawiasz?! – krzyczy, podbiegając do niej. – Przecież mogłaś zostać potrącona! Chcesz mnie doprowadzić do szału?!

Aynur wciąż przyciska kota do piersi, ciężko oddychając.

– Przejechałby go! – mówi, jakby to było oczywiste. – On też jest żywą istotą. Nie mogłam pozwolić, żeby cierpiał.

– A co z tobą?! – Sinan unosi głos, ale w jego oczach nie ma złości, tylko czysta panika. – Aynur, mogłaś zginąć.

– Nie potrafię inaczej – odpowiada cicho. – Nie mogę pozwolić, żeby skrzywdzono kogokolwiek.

Ostrożnie odkłada kota na miękką trawę. Zwierzę mruga, miauczy cicho i odchodzi w bezpieczne miejsce.

Tymczasem twarz Sinana łagodnieje. Wszystkie jego podejrzenia, cały lęk, cała ukrywana w środku walka – rozpływają się w jednej chwili.

Bez namysłu obejmuje Aynur, przyciągając ją do siebie, jakby dopiero teraz zrozumiał, jak bardzo bał się ją stracić.

W końcu jest pewny.

Kobieta, która ryzykowałaby własne życie, by ocalić obcego kota, nie mogła zabić Ezgi.

Pelin chodzi po kuchni jak w klatce — wściekła, sfrustrowana i coraz bardziej zrozpaczona. Każdy gest Poyraza, każde jego spojrzenie, każdy uśmiech kierowany do Nany sprawia, że jej serce kurczy się z zazdrości. Wszystko, co zrobiła, każdy plan, każda sztuczka… na nic. On i tak widzi tylko Nanę.

Nagle jej telefon zaczyna dzwonić. Pelin odrywa wzrok od okna, bierze głęboki oddech i odbiera.

– Tak, panie Sadiku? – mówi, starając się brzmieć spokojnie. – Dawno się nie widzieliśmy.

– Z oczywistych względów – odpowiada ponuro mężczyzna, dawny pracownik jej ojca. – Posłuchaj mnie uważnie, Pelin. Zadzwoniłem, żeby cię ostrzec. Szanowałem twojego ojca, a ciebie traktuję jak własną córkę…

Pelin momentalnie prostuje się, czując, że nadchodzi coś złego.

– Słyszałem rozmowę twojego brata – kontynuuje Sadik. – Pan Atakan powiedział przez telefon: „Nie czekajmy dłużej. Porwij jego żonę, żebyśmy mogli wymienić ją na Pelin.” Nie wiem, o czyją żonę chodzi, ale wydaje się, że mieszkasz w ich domu. Uważaj na siebie.

Pelin blednie. Serce zaczyna bić jej jak szalone.

– Rozumiem… dziękuję. – Jej głos drży, ale stara się utrzymać pozory opanowania. – Nigdy ci tego nie zapomnę.

Kwadrans później Pelin wpada do salonu Cansel. Jest roztrzęsiona, ledwo oddycha. Cansel prostuje się zaskoczona jej nagłym wejściem.

– Dostałam wiadomość od jednego z ludzi mojego ojca – mówi Pelin bez wahania. – Atakan planuje porwać Nanę i wymienić ją… na mnie.

Cansel otwiera usta ze zdumienia.

– Co ty mówisz?!

– Sama nie wiem, co robić – Pelin zaciska ramiona, jakby próbowała powstrzymać drżenie całego ciała.

Cansel nie zastanawia się ani chwili.

– Kochana, czego tu nie wiesz? Musisz natychmiast powiedzieć o tym Poyrazowi!

– Poyraz nigdy mnie nie odda. – Pelin spuszcza wzrok. – Ale pomyślałam… może dobrze byłoby, gdyby Nana na jakiś czas zniknęła…

– Czyś ty oszalała?! – Cansel aż podnosi głos. – Jeśli Nana zniknie, Poyraz oszaleje. Będzie jej szukał, dopóki jej nie znajdzie. Myślisz, że zostawi swoją żonę w rękach Atakana? Nigdy. Zapomnij o tych bzdurach.

Pelin zaciska powieki, jakby dopiero teraz dotarł do niej sens własnych słów.

– Masz rację. Jestem zła na Nanę i plotę głupoty. Powiem Poyrazowi, tylko… muszę wybrać odpowiedni moment.

– Jaki moment?! – Cansel bierze ją za ramiona. – To się dzieje teraz. Powiesz mu natychmiast. Daj mi pięć minut, zamknę salon i pójdziemy razem.

Pelin kiwa głową — choć w jej oczach wciąż czai się lęk.